คำร้องเพลง

บทที่ 1

ตื่นเช้าลืมตา มองนาฬิกาเจ็ดโมงครึ่ง

เรื่องเรียนวันนี้ สมองมันยังไปไม่ถึง

รายงานก็ค้าง ข้อสอบก็ยังไม่เริ่มอ่าน

กุมขมับนั่งมองเพดาน บ้านก็ไกลโรงเรียน

อ้ายจำเรียน บอกตัวเองให้รีบุกขึ้นมา

ล้างหน้าแปรงฟัน หยิบกระเป๋าแล้วเดินหน้า

ความรู้ต้องมี แม้ใจมันอยากจะนอนต่อ

พยายามสู้ไป ไม่ยอมถอยและไม่รอ

บทที่ 2

ก้าวออกจากบ้าน ก้าวขึ้นรถปอสอง

มองไปข้างหน้า ถนนสายนี้รถติดเป็นแถวยาวกอง

ติดตั้งแต่สี่แยก ยันไฟแดงตรงหน้าซอย

นั่งคอยบนรถ ขยับทีละน้อยชวนท้อถอย

อ้ายจำเรียน นั่งมองไฟเบรกสีแดงก่ำ

เหงื่อหยดซึมแก้ม ในใจแอบบ่นเป็นลำนำ

คนเราทุกคน ต่างรีบไปทำหน้าที่

รถติดแค่นี้ ต้องดึงสติไว้ให้ดี

บทที่ 3

เปิดดูข่าวยามเช้า หน้าจอโทรศัพท์มือถือ

เรื่องราวมากมาย โลกหมุนไวใครก็เลื่องลือ

ข่าวดราม่าเรื่องนั้น ข่าวเศรษฐกิจเรื่องนี้

มีทั้งเรื่องแย่ และเรื่องราวที่ดีๆ

อ้ายจำเรียน ถอนหายใจตั้งสติฟัง

อย่าไปอินเกินเหตุ จนหัวใจต้องมารับพลัง

ฟังข่าวให้รู้ แล้วกลับมาดูแลตัวเอง

ใช้ชีวิตให้รอด ไม่ต้องไปกลัวไปเกรง

บทที่ 4

นึกถึงเรื่องความรัก ที่เคยผ่านมาในชีวิต

บางทีก็สมหวัง บางครั้งก็มีหลงผิด

เจ็บมาก็เยอะ ผิดหวังมาก็หลายหน

แต่หัวใจดวงนี้ มันยังคงทนและเป็นคน

อ้ายจำเรียน บอกตัวเองเรื่องแฟนเรื่องคู่

ถ้าเค้าไม่รัก ก็แค่ถอยออกมานั่งดู

เรียนรู้จะรักตัวเอง ให้มีความสุขทุกวัน

ความรักที่ดี เดี๋ยวก็คงมาเจอกัน

บทที่ 5

เดินเข้าห้องเรียน อาจารย์เริ่มเปิดสไลด์

ทฤษฎีมากมาย ฟังแล้วไม่รู้ไปถึงไหน

เพื่อนข้างๆ เริ่มสลบ หัวเริ่มปักโต๊ะเรียน

ส่วนเรานั่งจ้องกระดาน จนสายตาเริ่มเวียน

อ้ายจำเรียน พยายามจดตามทุกประโยค

การเรียนคือการลงทุน ไม่ใช่เรื่องของโชค

จับประเด็นสำคัญ เขียนลงไปในสมุด

ตั้งใจเรียนต่อไป ความเพียรไม่มีวันหยุด

บทที่ 6

ลงจากตึกเรียน เที่ยงนี้กินอะไรดี

เดินไปร้านป้าขาประจำ เมนูเดิมที่มี

สั่งผัดกะเพราไข่ดาว เผ็ดๆ หอมกระเทียม

นั่งกินข้างเพื่อนฝูง ไม่ต้องทำตัวเสงี่ยม

อ้ายจำเรียน นั่งหัวเราะเรื่องราวในก๊วน

พูดคุยเรื่องราวชีวิต เติมพลังแบบครบถ้วน

ความสุขง่ายๆ ในวันธรรมดาแบบนี้

แค่อิ่มท้องอิ่มใจ ก็เป็นวันที่ดี

บทที่ 7

ตกเย็นเลิกงาน เลิกเรียนพร้อมกันทั้งเมือง

ผู้คนแย่งกันขึ้นรถ เป็นภาพที่เห็นจนเปรื่อง

สายฝนเทลงมา ซ้ำเติมความวุ่นวาย

มองไปทางไหน รถก็ติดแน่นตลิ่งพังทลาย

อ้ายจำเรียน ยืนกางร่มรอรถอยู่ที่ป้าย

สูดหายใจลึกๆ ไม่ต้องไปซีเรียสวุ่นวาย

ติดก็ติดไปเดี๋ยวก็คงถึงบ้านเรา

ฟังเพลงเพลินๆ ไปฆ่าเวลาที่ซบเซา

บทที่ 8

กลับถึงห้องนอน เปิดไฟสว่างจ้า

ถอดเป้ออกจากไหล่ เหนื่อยล้ามาทั้งวันเวลา

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ทักหาคนที่แอบชอบ

ส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มไป รอคอยคำตอบ

อ้ายจำเรียน นั่งลุ้นว่าเค้าจะตอบไหม

แชตขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่เงียบหายไปไกล

ความรักยุคนี้ มันช่างเข้าใจยากจริง

ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ปล่อยให้มันเป็นไปทุกสิ่ง

บทที่ 9

ค่าครองชีพสมัยนี้ อะไรก็แพงไปหมด

ข้าวของขึ้นราคา เงินในกระเป๋าเริ่มหด

ประหยัดทุกบาททุกสตางค์ วางแผนการใช้จ่าย

จะซื้ออะไรแต่ละที ต้องคิดแล้วคิดอีกมากมาย

อ้ายจำเรียน สอนตัวเองให้รู้จักพอเพียง

ไม่แข่งกับใคร ไม่ต้องไปฟังเสียงสำเนียง

มีแค่ไหนใช้แค่นั้น ชีวิตก็ไม่เป็นหนี้

สร้างภูมิคุ้มกัน ให้ใจเราสงบดี

บทที่ 10

ก่อนจะเข้านอน คืนนี้ไฟในห้องมืดลง

ทบทวนเรื่องราววันนี้ ที่ผ่านมาร้อยพันสิ่งตรง

มีทั้งสุขและทุกข์ ปะปนกันไปในแต่ละวัน

พรุ่งนี้เช้าตื่นมา ก็ต้องสู้ต่อกับฝัน

อ้ายจำเรียน บอกตัวเองว่าทำดีที่สุดแล้ว

หลับตาลงพักผ่อน ให้ใจมันเปรียบดังแก้ว

ลืมเรื่องแย่ๆ ไป เริ่มต้นใหม่ในวันพรุ่งนี้

ชีวิตยังต้องเดินต่อ ไปข้างหน้าอย่างดูดี

บทที่ 1: แอบชอบแต่ไม่กล้าบอก

แอบมองเธออยู่ตรงนี้ ทุกๆ วันที่เดินผ่าน

แอบยิ้มคนเดียวตรงนี้ หัวใจมันพองโตสว่าง

อยากจะทักอยากจะถาม แต่ก็กลัวเธอไม่สนใจ

ได้แต่นั่งมองไกลๆ ถอนหายใจอยู่ลำพัง

อ้ายจำเรียน ได้แต่นั่งเก็บความรู้สึกไว้

ไม่กล้าเอ่ยปากบอกออกไป กลัวเธอจะไม่ตอบรับ

แค่นี้ก็สุขใจแล้ว ได้มองเห็นเธอทุกวัน

เก็บเอาไปฝากในความฝัน แค่นั้นก็พอใจ

บทที่ 2: แชตหนักขวา

ส่งข้อความทักทายไป หวังว่าเธอจะตอบกลับ

เปิดหน้าจอรอฟังเสียง ปรับการแจ้งเตือนไม่ยอมดับ

ส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มไป ข้อความยาวเป็นวา

แต่สิ่งที่เธอส่งมา มีแค่คำว่า "อืม" คำเดียว

อ้ายจำเรียน มองหน้าจอแล้วถอนหายใจยาว

แชตหนักขวาฝั่งเดียว มันช่างเหงาและเปล่าเปลี่ยว

ถ้าเขาไม่อยากคุยด้วย ก็อย่าไปรบกวนเขาเลย

เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วนั่งเฉยๆ ดีกว่า

บทที่ 3: รักเขาข้างเดียว

ความรักมันบังคับกันไม่ได้ ข้อนี้รู้ดีแก่ใจ

ทุ่มเทให้เขาเท่าไหร่ เขาก็เห็นเป็นแค่เพื่อนสนิท

คอยหวังดีคอยดูแล คอยเป็นที่ปรึกษาทุกเรื่อง

แต่ในใจเขาคงรำคาญ หรือมองเราเป็นแค่เรื่องขำ

อ้ายจำเรียน บอกตัวเองให้ตื่นจากฝันร้าย

รักข้างเดียวมันเหนื่อยใจ ไม่เห็นต้องไปทนทรมาน

เมื่อเขาไม่เห็นค่า เราก็แค่ถอยออกมา

เอาเวลาไปรักตัวเอง ยังดีเสียกว่าเยอะเลย

บทที่ 4: ความทรงจำกับรักครั้งเก่า

บังเอิญไปเจอรูปเก่า ในลิ้นชักที่เคยเก็บไว้

ภาพรอยยิ้มในวันนั้น ยังคงชัดเจนในหัวใจ

เรื่องราวที่เคยผ่านพ้น แม้จบลงไปนานแล้ว

แต่ความรู้สึกดีๆ ยังคงแจ่มแจ๋วไม่เคยจาง

อ้ายจำเรียน ยิ้มเบาๆ ให้กับภาพความหลัง

ไม่เจ็บปวดเหมือนเก่าแล้ว เหลือแค่ความเข้าใจในพลัง

ขอบคุณที่เคยเข้ามา ทำให้รู้จักความรัก

แม้สุดท้ายต้องเลิกลา แต่ก็เป็นบทเรียนที่ดี

บทที่ 5: ความรักยุคออนไลน์

ความรักในยุคโซเชียล เจอกันผ่านหน้าจอโฟน

กดไลก์กดหัวใจให้กัน เหมือนจะหวานแต่ก็แสนโคลน

ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ไม่เคยได้นั่งคุยข้างกาย

ไม่รู้ว่าจริงหรือปลอม หรือแค่หลอกให้อยากแล้วจากไป

อ้ายจำเรียน เตือนตัวเองอย่าเพิ่งไปหลงเชื่อ

รักผ่านตัวอักษร บางทีมันก็มีเรื่องเผื่อ

ดูให้ดีศึกษาก่อน อย่าเพิ่งรีบมอบหัวใจ

เทคโนโลยีมันไว แต่ใจคนมันลึกเกินวัด

บทที่ 6: ตัวเลือกที่เขาไม่เลือก

พยายามทำดีทุกอย่าง หวังให้เขาหันมารัก

คอยอยู่ข้างๆ เวลาเขาทุกข์ คอยปลอบตอนเขาอกหัก

แต่พอเขาหายดี เขาก็เดินกลับไปหาคนนั้น

ส่วนเราก็เป็นแค่ตัวเลือก ที่เขาไม่เคยเลือกสักวัน

อ้ายจำเรียน ตัดสินใจหยุดวิ่งตามเสียที

เป็นตัวจริงให้ตัวเอง ไม่ต้องไปแข่งกับใครที่มี

ถ้าเขาเห็นเราเป็นแค่ตัวสำรอง ก็ถอยออกมา

คนอย่างเราก็มีค่า ไม่ต้องไปง้อขอความเห็นใจ

บทที่ 7: อกหักแต่ต้องเดินต่อ

น้ำตาหยดลงแก้ม หัวใจมันแตกสลาย

ความรักที่เคยฝันไว้ มันพังลงไปต่อหน้าต่อตา

เจ็บปวดจนพูดไม่ออก เหมือนโลกทั้งใบมันหยุดหมุน

กอดตัวเองในห้องมืด คิดถึงความอบอุ่นที่เคยมี

อ้ายจำเรียน บอกตัวเองว่าไม่เป็นไรนะ

ร้องไห้ให้พอวันนี้ แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่

บาดแผลในหัวใจ วันหนึ่งมันก็จะหายดี

ก้าวผ่านมันไปให้ได้ ชีวิตยังมีอะไรอีกเยอะ

บทที่ 8: ความรักที่ไม่ต้องครอบครอง

บางทีการได้รักใคร ไม่จำเป็นต้องได้เขามา

แค่เห็นเขามีความสุข เดินอยู่บนเส้นทางที่ตั้งตา

แม้ข้างกายเขาคนนั้น จะไม่ใช่ตัวเราก็ตาม

แค่มองดูอยู่ห่างๆ ก็เพียงพอแล้วสำหรับหัวใจ

อ้ายจำเรียน ยินดีกับเธอจากใจจริง

เห็นเธอยิ้มได้กว้างๆ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด

รักโดยไม่หวังผลตอบแทน ไม่ต้องครอบครองเอาไว้

แค่ได้เห็นเธอปลอดภัย หัวใจมันก็อิ่มเอม

บทที่ 9: รอคอยคนที่ใช่

เพื่อนๆ มีคู่กันหมด นั่งมองแล้วก็แอบเหงา

เมื่อไหร่จะถึงคิวเรา ได้เจอคนที่พร้อมเดินร่วมทาง

คนที่จะเข้าใจเรา ในแบบที่เราเป็นจริงๆ

ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำ เป็นคนอื่นให้เหนื่อยใจ

อ้ายจำเรียน บอกตัวเองอย่าไปรีบร้อน

พรหมลิขิตทำงานช้า แต่คงไม่ลืมเราแน่นอน

ปรับปรุงตัวเองให้ดี เตรียมพร้อมไว้ทุกๆ วัน

ถึงเวลคนที่ใช่ เขาก็จะเดินเข้ามาเอง

บทที่ 10: รักตัวเองคือรักที่ดีที่สุด

วิ่งตามความรักมานาน เหนื่อยล้ามาตั้งกี่ครั้ง

เอาหัวใจไปฝากคนอื่น จนต้องมานั่งอกหักพังๆ

วันนี้ลองหันกลับมา ดูแลหัวใจตัวเองบ้าง

กินของอร่อยๆ นอนพักผ่อนให้สบายใจ

อ้ายจำเรียน ยิ้มให้กับตัวเองในกระจก

ความรักที่ดีที่สุด คือการรักตัวเองให้เป็นหลัก

เมื่อเรามีความสุขจากข้างใน หัวใจก็สงบเย็น

ชีวิตนี้แสนสั้น จงรักตัวเองในทุกๆ วันที่เดินไป