นิทานอ้ายจำเรียนตอกสดๆ

นิทานคุณธรรมเรื่องชาวนากับเมล็ดข้าววิเศษ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ ชื่อว่าบ้านหนองขุ่น ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่ที่มีน้ำใสไหลเอ่อตลอดปี มีชาวนาคนหนึ่งชื่อว่า "ลุงคำ" ลุงคำเป็นชายวัยกลางคน ผิวคล้ำจากแดด ร่างกายกำยำเพราะทำงานในนามาตลอดชีวิต เขาอาศัยอยู่กับเมียชื่อ "ป้าทอง" และลูกชายตัวน้อยชื่อ "น้อย" ครอบครัวของลุงคำยากจนมาก มีที่นาเพียงแปลงเดียวที่ดินแห้งแล้ง เพราะฝนฟ้าไม่ค่อยตกต้องฤดู ข้าวที่ปลูกได้จึงน้อยนิด บางปีแทบไม่พอเลี้ยงปากท้อง ลุงคำต้องไปรับจ้างชาวนาคนอื่นเพื่อหาเงินมาซื้อข้าวกิน วันหนึ่ง ขณะที่ลุงคำกำลังไถนาเพื่อเตรียมหว่านเมล็ดในฤดูใหม่ เขาพบสิ่งแปลกประหลาดฝังอยู่ใต้ดินลึก เป็นเมล็ดข้าวเม็ดหนึ่งที่ใหญ่โตกว่าปกติหลายเท่า เปลือกสีทองอร่ามราวกับถูกชุบแสงอาทิตย์ และมีกลิ่นหอมหวานลอยออกมา ลุงคำหยิบขึ้นมาดูแล้วประหลาดใจ "นี่มันเมล็ดข้าวอะไรกัน ใหญ่โตขนาดนี้ จากไหนกันนะ?" เขาพึมพำกับตัวเอง ลุงคำนำเมล็ดนั้นกลับบ้านไปให้ป้าทองดู ป้าทองบอกว่า "ลุงเอ๋ย นี่คงเป็นของวิเศษ ลองปลูกดูสิ ถ้ามันงอกขึ้นมาคงดีไม่น้อย"...