นิทานอ้ายจำเรียนตอกสดๆ

เรื่องที่ 1: ตื่นเช้าทำไม เฮ้อ! ชีวิตคนเรานี่มันยังไงกันวะเนี่ย... จะรีบตื่นเช้ากันไปถึงไหน โลกนี้มันหมุนเร็วเกินไปแล้วนะ! ฟังเสียงนาฬิกาปลุกสิครับพี่น้อง... ติ๊ดๆๆๆ เสียงมันช่างบาดหูบาดใจซะเหลือเกิน ทั้งที่ร่างกายนี่มันกำลังเคลิ้มฝัน กำลังนอนหลับสบาย กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ฟินที่สุดในสามโลก อ้ายจำเรียน คนนี้เพิ่งจะข่มตาหลับลงไปได้แป๊บเดียวเองนะ ทำไมเช้ามันถึงมาไวขนาดนี้วะเนี่ย! ลองคิดดูสิครับ... อากาศตอนเช้ามืดเนี่ยมันน่านอนที่สุดในจักรวาลแล้ว ลมพัดเย็นๆ ผ้าห่มผืนหนานุ่มๆ มันช่างเย้ายวนใจให้อยู่บนเตียงต่อซะเหลือเกิน แต่ไม่ได้ไง... ชีวิตมนุษย์เรามันต้องดิ้นรน ต้องลุกขึ้นมาทำมาหากิน เปิดร้าน เปิดไลฟ์สด หรือออกไปเผชิญโลกกว้าง จะให้นอนอืดเป็นขี้เกียจอยู่บนฟูกทั้งวันก็ไม่ได้ เดี๋ยวไม่มีเงินกินข้าว เดี๋ยวเอฟซีบ่นคิดถึง (หัวเราะ) แต่ก็นั่นแหละครับ... พอคิดว่าต้องลุกขึ้นมานะ โอ้โห... ร่างกายมันหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ ขาก็ไม่อยากก้าวลงจากเตียง สมองก็ยังเบลอๆ ง่วงก็ง่วง นอนก็นอนไม่เต็มอิ่ม ตาขวาก็สั่น ตาซ้ายก็กระตุก อ้ายจำเรียน นั่งงอแงอยู่ขอบเตียงอยู่ตั้งนานสองนาน สบถกับตัวเองในใจไปก...