นิทานความรักของอ้ายจำเรียน

อ้ายจำเรียนกับน้องใบหม่อน**  

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางป่าเขียวขจี มีชายหนุ่มผู้หนึ่งชื่อว่า อ้ายจำเรียน** เขามีจิตใจที่ดีงามและขยันขันแข็ง แต่ผู้คนในหมู่บ้านมักพูดถึงใบหน้าของเขาที่ไม่งดงามตามค่านิยม บางคนแอบนินทาว่าใบหน้าของเขาอัปลักษณ์ ทว่าอ้ายจำเรียนหาได้ใส่ใจไม่ เขามักพูดกับตัวเองว่า “ใบหน้าอัปลักษณ์นั้นไร้ความสำคัญ ถ้าหัวใจเรางดงามก็พอแล้ว”  

ในหมู่บ้านเดียวกันนั้น มีหญิงสาวชื่อว่า **น้องใบหม่อน** นางเป็นที่รักของคนทั้งหมู่บ้าน ด้วยความงามและจิตใจที่อ่อนโยน น้องใบหม่อนเป็นคนที่มองเห็นความดีในตัวผู้อื่นเสมอ วันหนึ่งนางได้พบอ้ายจำเรียนขณะเขากำลังปลูกต้นไม้ริมลำธาร นางยิ้มและทักทายอย่างเป็นมิตร ต่างจากคนอื่นที่มักหลีกเลี่ยงเขา  

“ต้นไม้นี่ช่างสวยงาม เจ้าปลูกเองหรือ?” น้องใบหม่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  

“ใช่แล้ว ข้าหวังว่ามันจะให้ร่มเงาแก่ผู้คนในหมู่บ้าน” อ้ายจำเรียนตอบด้วยความภาคภูมิใจ  

หลังจากวันนั้น น้องใบหม่อนมักมาเยี่ยมอ้ายจำเรียนที่ลำธาร ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องชีวิต ความฝัน และสิ่งที่พวกเขาอยากทำเพื่อหมู่บ้าน น้องใบหม่อนเริ่มมองข้ามรูปลักษณ์ภายนอกของอ้ายจำเรียน และเห็นหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของเขา  

วันหนึ่งมีงานเทศกาลใหญ่ในหมู่บ้าน ผู้คนต่างมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลอง อ้ายจำเรียนลังเลที่จะไปร่วมงาน เพราะเขาไม่อยากให้คนอื่นหัวเราะเยาะใบหน้าของเขา แต่น้องใบหม่อนเดินมาหาเขาพร้อมยื่นมือให้  

“อย่ากลัวเลย เจ้าควรมาเพื่อให้ผู้คนได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้า” นางกล่าว  

ในงานนั้น น้องใบหม่อนจูงมืออ้ายจำเรียนไปรอบ ๆ หมู่บ้าน คนในหมู่บ้านเริ่มสังเกตว่า แม้ใบหน้าของอ้ายจำเรียนจะไม่หล่อเหลา แต่ความอบอุ่นและความเมตตาของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกสบายใจ และค่อย ๆ ยอมรับเขามากขึ้น  

ในที่สุด น้องใบหม่อนก็ตกหลุมรักในความดีของอ้ายจำเรียน และอ้ายจำเรียนเองก็รักน้องใบหม่อนที่มองข้ามรูปลักษณ์ภายนอก ทั้งสองแต่งงานกันและใช้ชีวิตเรียบง่ายในหมู่บ้าน พวกเขาร่วมกันปลูกต้นไม้มากมายจนหมู่บ้านกลายเป็นดินแดนเขียวขจีที่งดงาม  

เรื่องราวของอ้ายจำเรียนและน้องใบหม่อนสอนให้ผู้คนรู้ว่า ความรักแท้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับรูปลักษณ์ภายนอก แต่ขึ้นอยู่กับหัวใจที่งดงามและความเมตตาที่เรามอบให้กันและกันเสมอ