บทความ/นิทานเรื่องการเป็นนักเลงชาย.หญิง

บทความเรื่องความเป็นนักเลงหญิง ได้แก่ ชายแบะหญิงที่มากไปด้วยความกำหนัดกลัดกลุ้ม ถูกไฟราคะสุมทรวงอยู่ร่ำไป ชอบทำตัวเป็นเพลย์บอย มากรัก หลายชู้ เปลี่ยนคู่ไปเรื่อย ไม่มีความจริงใจให้บุรุษและสตรีใด คบค้าสมาคมกับบุรุษและสตรีใดก็เพียงเพื่อความสนุก หวังจะเสพกามเพียงชั่วครั้งชั่วคราวแล้วก็เปลี่ยนไปหาคนใหม่อยู่ร่ำไป อาจจะทำกับผู้ชายและหญิงทั่วๆไปบ้าง

หรือไปเที่ยวกลางคืนเที่ยวซ่องเที่ยวช่องโสเภณีหรือบารโฮส หรือหนักๆ เข้า อาจจะถึงขั้นข่มขืนกระทำชำเรา หรือแม้แต่ผู้หญิงที่ไม่รักนวลสงวนตัว พลีกายให้ชายไปทั่ว รักสนุกเล่นสนุกไปวัน ๆ ก็สงเคราะห์เข้าในข้อนี้ด้วยดุจกัน คนประเภทนี้ย่อมมีแต่บ่ายหน้าสู่ความเสื่อมถ่ายเดียว เสื่อมจากคุณงามความดี เสื่อมทรัพย์ เสื่อมเกียรติ เสื่อมสารพัดเสื่อม

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนกับบุญลือ

อ้ายจำเรียนเป็นหนุ่มน้อยรูปร่างผอมบาง ผิวสีแทนจากการตากแดดกลางทุ่งนา เขาไม่ค่อยเก่งเรื่องเรียนหนังสือเท่าไหร่ แต่กลับมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งคือการปลูกต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นต้นอะไร อ้ายจำเรียนก็สามารถทำให้มันเจริญงอกงามได้อย่างน่าอัศจรรย์ ชาวบ้านต่างพากันเรียกเขาว่า “อ้ายจำเรียนมือทอง”

วันหนึ่ง ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังรดน้ำต้นมะม่วงที่เขาปลูกไว้ เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบา เขาตามเสียงไปจนพบหญิงสาวคนหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ หญิงสาวมีผมยาวสีดำขลับ ใบหน้าหวานละมุน แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

อ้ายจำเรียนเข้าไปถามไถ่ หญิงสาวจึงเล่าให้ฟังว่า เธอชื่อ “บุญลือ” เป็นลูกสาวของพ่อค้าที่ร่ำรวย แต่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว และเธอถูกญาติๆ ขับไล่ให้ออกจากบ้าน ไม่มีที่อยู่อาศัยและไม่มีเงินทองติดตัว

อ้ายจำเรียนฟังแล้วรู้สึกสงสาร เขาจึงชวนบุญลือไปอยู่ที่บ้านของเขา ซึ่งเป็นเพียงกระท่อมเล็กๆ กลางทุ่งนา แต่บุญลือก็ยินดี เพราะเธอไม่มีที่ไปไหนแล้ว

อ้ายจำเรียนสอนบุญลือให้ปลูกต้นไม้ และดูแลต้นไม้ต่างๆ บุญลือเรียนรู้ได้เร็ว และมีความสามารถในการปลูกต้นไม้ไม่แพ้อ้ายจำเรียนเลย ทั้งสองคนร่วมมือกันปลูกต้นไม้ จนกระทั่งที่นาของอ้ายจำเรียนกลายเป็นสวนผลไม้ที่อุดมสมบูรณ์ มีผลไม้หลากหลายชนิดให้เก็บเกี่ยวตลอดทั้งปี

จากนั้น อ้ายจำเรียนและบุญลือก็ได้นำผลไม้ไปขายในตลาด เงินที่ได้มาก็ใช้จ่ายอย่างประหยัด และนำส่วนหนึ่งไปช่วยเหลือคนยากจนในหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างรักและเคารพทั้งสองคน เพราะความมีน้ำใจและความขยันหมั่นเพียร

เวลาผ่านไป อ้ายจำเรียนและบุญลือก็ได้แต่งงานกัน และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกเขามีลูกๆ หลายคน และสอนลูกๆ ให้เป็นคนดี มีน้ำใจ และขยันทำงาน เช่นเดียวกับที่พวกเขาเคยทำมา เรื่องราวของอ้ายจำเรียนและบุญลือจึงกลายเป็นตำนานเล่าขานสืบต่อกันมา ว่าความรัก ความขยัน และความมีน้ำใจ สามารถสร้างความสุขและความสำเร็จได้ แม้ว่าจะเริ่มต้นจากความยากจนก็ตาม

-----

Q17