นิทานอ้ายจำเรียน

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนผจญภัยในป่าเขาบรรทัด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งริมเชิงเขาบรรทัด มีเด็กชายคนหนึ่งชื่ออ้ายจำเรียน อ้ายจำเรียนเป็นเด็กที่ฉลาดและขยันเรียน แต่เขามักจะฝันอยากออกไปผจญภัยในป่าอันกว้างใหญ่

วันหนึ่ง อ้ายจำเรียนตัดสินใจออกเดินทางไปยังป่าเขาบรรทัด โดยไม่บอกกล่าวพ่อแม่ เขาพกเสบียงอาหารและน้ำเพียงเล็กน้อย แล้วออกเดินเข้าไปในป่าลึก

อ้ายจำเรียนเดินไปได้ไม่นานก็พบกับสัตว์ป่ามากมาย ทั้งกระรอก กระต่าย นก และงู แต่เขาไม่กลัว เขายิ้มและทักทายสัตว์เหล่านั้นด้วยความเป็นมิตร

ขณะที่อ้ายจำเรียนเดินไปเรื่อยๆ เขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหล เขาเดินตามเสียงนั้นไปจนพบกับลำธารใสเย็น เขาจึงนั่งลงดื่มน้ำและพักผ่อน

ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังนั่งพักอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงคำรามของเสือ เขาตกใจมากและรีบลุกขึ้นวิ่งหนี แต่เสือก็วิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว

อ้ายจำเรียนวิ่งไปจนถึงหน้าผาสูงชัน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกระโดดลงไปในแม่น้ำเบื้องล่าง เขาว่ายน้ำไปจนถึงฝั่งตรงข้ามและวิ่งหนีต่อไป

อ้ายจำเรียนวิ่งไปจนหมดแรง เขาล้มลงนอนใต้ต้นไม้ใหญ่และหลับไป

เมื่ออ้ายจำเรียนตื่นขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในหมู่บ้านที่ไม่คุ้นเคย เขาถามชาวบ้านว่านี่คือที่ไหน ชาวบ้านบอกว่านี่คือหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปจากหมู่บ้านของเขา

อ้ายจำเรียนดีใจมากที่ได้พบเจอผู้คน เขาเล่าเรื่องการผจญภัยของเขาให้ชาวบ้านฟัง ชาวบ้านต่างชื่นชมในความกล้าหาญและความฉลาดของเขา

อ้ายจำเรียนพักอยู่ที่หมู่บ้านนั้นหลายวัน เขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ มากมายจากชาวบ้าน และได้เพื่อนใหม่หลายคน

เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน อ้ายจำเรียนก็โบกมือลาชาวบ้านและออกเดินทางกลับหมู่บ้านของตัวเอง

เมื่ออ้ายจำเรียนกลับถึงบ้าน พ่อแม่ของเขาก็ดีใจมากที่ได้พบลูกชายอีกครั้ง พวกเขาถามอ้ายจำเรียนว่าไปไหนมา เขาจึงเล่าเรื่องการผจญภัยของเขาให้พ่อแม่ฟัง

พ่อแม่ของอ้ายจำเรียนภูมิใจในตัวลูกชายมาก พวกเขากอดเขาและบอกว่าเขาเป็นเด็กที่กล้าหาญและฉลาด

ตั้งแต่นั้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นวีรบุรุษของหมู่บ้าน เขาเล่าเรื่องการผจญภัยของเขาให้เด็กๆ ฟัง และเด็กๆ ก็ต่างชื่นชมและอยากเป็นเหมือนเขา

-----

Q337

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนผจญภัยในท้องทะเล

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านริมทะเลอันเงียบสงบ มีเด็กชายชื่ออ้ายจำเรียน เขาเป็นเด็กที่อยากรู้อยากเห็นและชอบผจญภัยมาก วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเล่นอยู่บนหาดทราย เขาก็เห็นเรือลำหนึ่งแล่นผ่านไปในทะเล อ้ายจำเรียนรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาจึงวิ่งไปที่ท่าเรือและขอให้ชาวประมงพาเขาไปด้วย

ชาวประมงลังเลในตอนแรก แต่เห็นความมุ่งมั่นของอ้ายจำเรียนแล้วก็เลยตกลง พวกเขาแล่นเรือออกไปในทะเล และไม่นานนักก็เจอเข้ากับพายุรุนแรง เรือโยกเยกไปมาอย่างรุนแรง และอ้ายจำเรียนก็กลัวจนตัวสั่น แต่เขาก็พยายามเกาะราวเรือไว้แน่น

เมื่อพายุสงบลง อ้ายจำเรียนก็พบว่าตัวเองอยู่ในดินแดนที่แปลกประหลาด เขาเห็นสัตว์ทะเลแปลกๆ มากมายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มีปลาที่มีสีสันสดใส ปลาดาวที่มีหนวดไหวไปมา และเต่าทะเลยักษ์ที่ว่ายน้ำอย่างสง่างาม

อ้ายจำเรียนสำรวจดินแดนแห่งใหม่นี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เขาพบกับฝูงปลาโลมาที่แสนเป็นมิตร และยังได้เล่นกับแมวน้ำตัวน้อยๆ อีกด้วย แต่สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจมากที่สุดก็คือการได้พบกับเงือกสาวแสนสวย

เงือกสาวแนะนำตัวว่าชื่อมารินา เธอเล่าให้ฟังว่าดินแดนแห่งนี้คืออาณาจักรใต้ทะเล และเธอก็เป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรนี้ อ้ายจำเรียนรู้สึกประทับใจในความงามและความใจดีของมารินา และเขาก็ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น

อ้ายจำเรียนใช้เวลาหลายวันในอาณาจักรใต้ทะเล เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมและประเพณีของชาวเงือก และยังได้ผูกมิตรกับสัตว์ทะเลมากมาย แต่แล้ววันหนึ่ง อ้ายจำเรียนก็คิดถึงบ้าน เขาจึงตัดสินใจที่จะกลับไป

มารินาเสียใจที่เห็นอ้ายจำเรียนจะไป แต่เธอก็เข้าใจดี เธอให้ของขวัญเป็นสร้อยหอยมุกแก่เขาเพื่อเป็นที่ระลึก และสัญญาว่าจะรอคอยการกลับมาของเขา

อ้ายจำเรียนโบกมือลาอาณาจักรใต้ทะเลและขึ้นเรือกลับบ้าน เมื่อเรือแล่นเข้าใกล้ฝั่ง เขาก็โบกมือให้กับมารินาจนกระทั่งมองไม่เห็นเธออีกต่อไป

อ้ายจำเรียนกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย และเล่าเรื่องการผจญภัยของเขาให้ทุกคนฟัง ทุกคนต่างก็ทึ่งและประทับใจในเรื่องเล่าของเขา และตั้งแต่นั้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นที่รู้จักในหมู่บ้านในฐานะเด็กชายผู้กล้าหาญที่ได้ผจญภัยในท้องทะเล

-----

Q334

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนผจญภัยในป่าอ้อยสู้กับอสูรร้าย

ในป่าอ้อยอันเขียวขจี มีเด็กหนุ่มชื่ออ้ายจำเรียน อาศัยอยู่กับแม่ในกระท่อมเล็กๆ วันหนึ่ง ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังตัดอ้อยในป่า เขาได้ยินเสียงคำรามอันน่ากลัวจากพุ่มไม้ข้างๆ

ด้วยความกล้าหาญ อ้ายจำเรียนค่อยๆ เดินเข้าไปหาเสียงนั้น และพบกับอสูรร้ายตัวใหญ่ที่มีเขี้ยวยาวและดวงตาสีแดงก่ำ อสูรร้ายคำรามใส่เขาและพุ่งเข้ามาโจมตี

อ้ายจำเรียนใช้มีดตัดอ้อยของเขาต่อสู้กับอสูรร้าย เขาฟันและแทงอย่างไม่ลดละ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรอสูรร้ายได้เลย อสูรร้ายยิ่งโกรธและโจมตีเขาอย่างรุนแรงขึ้น

ในขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังจะสิ้นหวัง เขานึกถึงคำสอนของแม่ที่บอกว่า "จงใช้สติปัญญาและความกล้าหาญในการเอาชนะความชั่วร้าย"

อ้ายจำเรียนจึงคิดกลอุบายขึ้นมา เขาแกล้งทำเป็นวิ่งหนีและล่อให้อสูรร้ายวิ่งตามเข้าไปในป่าอ้อยที่รกทึบ เมื่ออสูรร้ายติดอยู่ในดงอ้อย อ้ายจำเรียนก็ใช้มีดตัดอ้อยฟันกิ่งอ้อยลงมาทับอสูรร้ายจนมันไม่สามารถขยับตัวได้

จากนั้น อ้ายจำเรียนก็ใช้เชือกที่ติดมากับมีดตัดอ้อยมัดอสูรร้ายไว้ แล้วลากมันกลับไปที่กระท่อมของเขา เมื่อแม่ของเขาเห็นอสูรร้ายที่ถูกมัดอยู่ ก็ดีใจมากและขอบคุณอ้ายจำเรียนที่ช่วยชีวิตเธอไว้

ตั้งแต่นั้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นวีรบุรุษของหมู่บ้าน และเรื่องราวการผจญภัยของเขาในป่าอ้อยก็ถูกเล่าขานสืบต่อกันมาชั่วลูกชั่วหลาน

-----

Q335

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนผจญภัยปีนเขาภูสอยดาว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหนุ่มชื่ออ้ายจำเรียน เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เชิงเขาภูสอยดาว อ้ายจำเรียนเป็นเด็กที่แข็งแรงและกล้าหาญ เขามักจะปีนเขาภูสอยดาวเพื่อหาของป่าและล่าสัตว์

วันหนึ่ง อ้ายจำเรียนตัดสินใจที่จะปีนขึ้นไปบนยอดเขาภูสอยดาว เขาต้องการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาสามารถทำได้ เขาเตรียมเสบียงและอุปกรณ์ที่จำเป็น แล้วออกเดินทางในตอนเช้าตรู่

อ้ายจำเรียนปีนเขาไปเรื่อยๆ เส้นทางเต็มไปด้วยความยากลำบาก เขาต้องปีนขึ้นหน้าผาสูงชันและฝ่าดงไม้หนาทึบ แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ เขาปีนขึ้นไปทีละก้าวอย่างมั่นคง

ในที่สุด อ้ายจำเรียนก็มาถึงยอดเขาภูสอยดาว เขาดีใจมากที่ได้พิชิตยอดเขาแห่งนี้ เขาเฝ้ามองวิวทิวทัศน์อันงดงามจากยอดเขาด้วยความภาคภูมิใจ

ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังจะลงจากเขา เขาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เขามองไปรอบๆ และเห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่โขดหิน

อ้ายจำเรียนรีบวิ่งไปหาเด็กสาว เขาถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น เด็กสาวบอกว่าเธอหลงทางและไม่รู้ว่าจะกลับบ้านอย่างไร อ้ายจำเรียนจึงอาสาพาเธอลงจากเขา

อ้ายจำเรียนและเด็กสาวเดินลงจากเขามาด้วยกัน พวกเขาคุยกันอย่างถูกคอและกลายเป็นเพื่อนกัน เมื่อมาถึงเชิงเขา อ้ายจำเรียนก็พาเด็กสาวกลับบ้านของเธอ

พ่อแม่ของเด็กสาวดีใจมากที่ได้เห็นลูกสาวปลอดภัย พวกเขาขอบคุณอ้ายจำเรียนที่ช่วยเหลือลูกสาวของตน อ้ายจำเรียนรู้สึกภูมิใจในตัวเองที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นวีรบุรุษของหมู่บ้าน เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นเด็กที่กล้าหาญและมีน้ำใจ เขาเป็นตัวอย่างให้กับเด็กๆ คนอื่นๆ ในหมู่บ้านว่าแม้เส้นทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด แต่ถ้ามีความมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ ก็สามารถพิชิตอุปสรรคและประสบความสำเร็จได้

-----

Q336

สนับสนุนเนื้อหาหรืออยากจะให้ตี้ปอ้ายจำเรียนเพื่อเป็น

กำลังใจผลิตเนื้อหามานำเสนอต่อไปนะครับได้ตามช่อง

ทางการโอนเงินได้ที่👇🏽

พร้อมเพย์/ทรูมันนี่วอเลทเบอร์

-0892718015

ธนาคารออมสินเลขที่บัญชี👇🏽

020048808859

นาย จำเรียน จันทร์รักษา

แอดไลน์ไอดี:tel0892718015