รวมนิทานอ้ายจำเรียน

นิทานอ้ายจำเรียนบอกรักน้องเดียร์แสนโรแมนติก

ในดินแดนอันไกลโพ้น มีชายหนุ่มผู้กล้าหาญนามว่าอ้ายจำเรียน เขาตกหลุมรักหญิงสาวแสนงามนามว่าน้องเดียร์อย่างสุดหัวใจ แต่ด้วยความขี้อายและไม่กล้าแสดงออก เขาจึงเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจมาโดยตลอด

วันหนึ่ง ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ เขาก็เห็นน้องเดียร์เดินมาพร้อมกับเพื่อนๆ ของเธอ ความงามของน้องเดียทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ในขณะนั้นเอง ความคิดที่เก็บกดมานานก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา

อ้ายจำเรียนตัดสินใจรวบรวมความกล้าและเดินเข้าไปหาเธอ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและเสียงที่สั่นเครือ เขาเอ่ยคำพูดที่ซุกซ่อนอยู่ในใจมานาน

เดียร์

น้องเดียหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจและเขินอาย เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอ้ายจำเรียนจะรู้สึกเช่นนี้กับเธอ

"ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน อ้ายจำเรียน" น้องเดียตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

ในขณะนั้นเอง เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งไป ช่วงเวลาแห่งความสุขและความโรแมนติกได้เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ทั้งคู่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่พวกเขาสองคน

อ้ายจำเรียนและน้องเดียใช้เวลาที่เหลือของวันนั้นด้วยกัน พวกเขาเดินเล่นในสวน พูดคุยหัวเราะ และแบ่งปันความฝันของตนเองให้กันฟัง เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากกัน อ้ายจำเรียนสัญญากับน้องเดียว่าเขาจะรักเธอตลอดไป

และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อ้ายจำเรียนและน้องเดียก็ได้กลายมาเป็นคู่รักที่แสนโรแมนติก พวกเขารักและดูแลซึ่งกันและกันอย่างสุดหัวใจ และใช้ชีวิตที่มีความสุขร่วมกันตลอดไป

-----

Q329

นิทานน้องเฟ่เขานั่งคุกเข่าขอแต่งงานกับอัายจำเรียน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่มชื่อเฟ่ เขาตกหลุมรักหญิงสาวชื่ออายจำเรียนอย่างสุดหัวใจ เฟ่รู้ว่าอายจำเรียนเป็นหญิงสาวที่แสนดีและฉลาด จึงตัดสินใจขอเธอแต่งงาน

วันหนึ่ง เฟ่พาอายจำเรียนไปที่สวนสาธารณะที่พวกเขาเคยพบกันครั้งแรก เขาคุกเข่าลงและพูดว่า "อายจำเรียน ฉันรักคุณมาตลอด คุณจะแต่งงานกับฉันไหม"

อายจำเรียนน้ำตาไหลด้วยความสุข เธอกอดเฟ่ไว้แน่นและพูดว่า "ใช่ เฟ่ ฉันจะแต่งงานกับคุณ"

เฟ่และอายจำเรียนแต่งงานกันอย่างมีความสุข และพวกเขาก็อยู่ด้วยกันตลอดไป

-----

Q330

นิทานอ้ายจำเรียนบอกฝันดีให้กับน้องเดียแบบแสนโรแมนติก

ในค่ำคืนอันแสนโรแมนติก อ้ายจำเรียนกระซิบข้างหูน้องเดียด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ฝันดีนะที่รักของฉัน ขอให้เจ้าฝันถึงแต่สิ่งที่แสนวิเศษและงดงาม"

น้องเดียยิ้มหวานและตอบกลับว่า "ฝันดีเช่นกันนะอ้ายจำเรียน ข้าจะฝันถึงเจ้า"

อ้ายจำเรียนก้มลงจูบน้องเดียเบาๆ บนหน้าผาก แล้วโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะสูญเสียเธอไป

"ข้ารักเจ้าสุดหัวใจ น้องเดีย" อ้ายจำเรียนกระซิบ

"ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน อ้ายจำเรียน" น้องเดียตอบกลับ

และในขณะที่ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า ทั้งคู่ก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน ฝันถึงความรักอันแสนหวานที่พวกเขามีให้แก่กัน

-----

Q331

นิทานอ้ายจำเรียนบอกรักน้องเกรชชี่แสนโรแมนติกในไร่อ้อย

ในยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีทองอร่ามสาดส่องทั่วทั้งไร่อ้อยอันกว้างใหญ่ อ้ายจำเรียนหนุ่มชาวไร่รูปงามกำลังเดินอยู่ท่ามกลางลำต้นอ้อยที่สูงเสียดฟ้า ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม แต่แฝงไว้ด้วยความรักอันลึกซึ้ง

สายตาของเขาจับจ้องไปยังปลายไร่อ้อย ที่นั่นเกรชชี่สาวงามผู้เป็นที่รักของเขากำลังยืนอยู่ เกรชชี่สวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนหวาน ผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลม ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยความงามราวกับนางฟ้า

อ้ายจำเรียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตรงไปหาเกรชชี่ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เกรชชี่ก็หันมามองเขาด้วยรอยยิ้มอันสดใส

"เกรชชี่" อ้ายจำเรียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรักเธอ"

เกรชชี่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอ้ายจำเรียนจะกล้าสารภาพรักกับเธอแบบนี้

"ฉัน... ฉันก็รักนายนะจำเรียน" เกรชชี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน

อ้ายจำเรียนโผเข้ากอดเกรชชี่อย่างแน่นหนา ใบหน้าของพวกเขาแนบชิดกันอย่างอ่อนโยน แสงสีทองของพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าสาดส่องลงมาบนพวกเขา ราวกับเป็นพรอันประเสริฐจากสวรรค์

"เราจะแต่งงานกันนะเกรชชี่" อ้ายจำเรียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก

"ได้สิจำเรียน" เกรชชี่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

และแล้วในไร่อ้อยอันแสนโรแมนติกแห่งนี้ อ้ายจำเรียนและเกรชชี่ก็ได้สัญญาว่าจะรักกันตลอดไป

-----

อยากสนับสนุนบทความและนิทานของอ้ายจำเรียนด้วยการให้คิ้วเพื่อเป็นกำลังใจในการทำคอนเทนต์ต่อไปได้ที่👇นี่

พร้อมเพย์/ทรูมันนี่วอเลทเบอร์

0892718015

จำเรียน จันทร์รักษา

แอดไลน์ไอดี tel0892718015

นิทานอ้ายจำเรียนบอกรักน้องคำตันแสนโรแมนติกในมันสำประหลัง

ในท้องทุ่งอันกว้างใหญ่ที่แผ่ไพศาลไปสุดสายตา ท่ามกลางแปลงมันสำปะหลังที่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตา มีชายหนุ่มนามว่า "อ้ายจำเรียน" กำลังยืนอยู่เคียงข้างหญิงสาวที่เขารักที่สุด "น้องคำตัน"

อ้ายจำเรียนเป็นชายหนุ่มรูปงาม ผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว และรอยยิ้มที่ละลายหัวใจสาวๆ ได้ในพริบตา ส่วนน้องคำตันนั้นเป็นหญิงสาวที่อ่อนหวานและงดงามราวกับนางฟ้า ผมยาวสลวยดุจสายน้ำตก ดวงตากลมโตเป็นประกาย และริมฝีปากอิ่มเอิบที่ชวนให้หลงใหล

ทั้งสองได้พบกันครั้งแรกในงานบุญประจำหมู่บ้าน และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อ้ายจำเรียนก็ตกหลุมรักน้องคำตันเข้าอย่างจัง เขาแอบมองเธออยู่เสมอๆ และพยายามหาโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ชิด แต่ด้วยความขี้อายของเขา จึงไม่กล้าที่จะเอ่ยปากบอกรักสักที

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันเก็บเกี่ยวมันสำปะหลังในไร่ อ้ายจำเรียนก็ตัดสินใจที่จะบอกความในใจของเขา เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ และเอื้อมมือไปจับมือของเธอเบาๆ

"น้องคำตัน" อ้ายจำเรียนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ "พี่รักน้อง"

น้องคำตันหันมามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "พี่จำเรียน พี่พูดอะไรนะ"

"พี่รักน้อง" อ้ายจำเรียนย้ำอีกครั้ง "พี่รักน้องตั้งแต่แรกที่เราเจอกัน พี่ไม่รู้ว่าจะบอกยังไง พี่เลยเก็บมันไว้ในใจมาตลอด"

น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลอาบแก้มของน้องคำตัน เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอ้ายจำเรียนจะรักเธอ เธอดีใจจนแทบจะระเบิดออกมา

"พี่จำเรียน" น้องคำตันเอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ "หนูก็รักพี่ค่ะ"

ทั้งสองโผเข้ากอดกันท่ามกลางแปลงมันสำปะหลังที่เขียวขจี แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาราวกับเป็นพรจากสวรรค์ นับเป็นช่วงเวลาที่แสนโรแมนติกและน่าจดจำที่สุดในชีวิตของพวกเขา

-----

นิทานอ้ายจำเรียนบอกรักน้องเฟรมแสนโรแมนติกในป่าละเมาะ

ในป่าละเมาะอันร่มรื่นที่แสงแดดส่องลอดผ่านใบไม้เป็นหย่อมๆ อ้ายจำเรียนหนุ่มน้อยผู้กล้าหาญกำลังซุ่มซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ สายตาของเขาจับจ้องไปที่น้องเฟรม สาวน้อยแสนสวยที่นั่งอยู่บนก้อนหินไม่ไกลนัก

หัวใจของอ้ายจำเรียนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและประหม่า เขาเตรียมตัวมาทั้งคืนเพื่อที่จะบอกรักน้องเฟรมในวันนี้ และเขาตั้งใจจะทำมันให้โรแมนติกที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อน้องเฟรมลุกขึ้นและเดินเข้าไปในป่า อ้ายจำเรียนก็รีบตามเธอไปอย่างเงียบๆ เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และเฝ้าดูเธอเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอมาหยุดอยู่ที่ริมธารน้ำใส

อ้ายจำเรียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินออกจากที่ซ่อน เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ และคุกเข่าลงข้างๆ เธอ น้องเฟรมหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ

"น้องเฟรม" อ้ายจำเรียนพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "พี่รักน้อง"

น้องเฟรมอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอ้ายจำเรียนจะรู้สึกแบบเดียวกันกับเธอ

"พี่จำเรียน" เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "หนูก็รักพี่เหมือนกัน"

อ้ายจำเรียนยิ้มกว้างและกอดเธอไว้แน่น เขาจูบเธออย่างอ่อนโยน และในขณะนั้นเอง ป่าละเมาะก็ดูเหมือนจะสว่างไสวขึ้นด้วยความรักของพวกเขา

-----

Q334

อยากสนับสนุนบทความและนิทานของอ้ายจำเรียนด้วยการให้คิ้วเพื่อเป็นกำลังใจในการทำคอนเทนต์ต่อไปได้ที่👇นี่

พร้อมเพย์/ทรูมันนี่วอเลทเบอร์

0892718015

จำเรียน จันทร์รักษา

แอดไลน์ไอดี tel0892718015