นิทานมงคลที่6-10

มงคลที่6การตั้งตนชอบ

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนอธิษฐานจิตตั้งตนชอบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่ออ้ายจำเรียน เขาเป็นคนยากจนและอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง วันหนึ่งขณะที่เขากำลังเดินผ่านป่า เขาได้พบกับฤๅษีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ฤๅษีเห็นความยากจนของอ้ายจำเรียน จึงสงสารและมอบพรให้หนึ่งประการ อ้ายจำเรียนดีใจมากและขอพรให้ตนเองร่ำรวย

ฤๅษีได้มอบคาถาให้กับอ้ายจำเรียนและบอกว่า หากเขาต้องการสิ่งใดก็ให้ตั้งจิตอธิษฐานแล้วท่องคาถานี้ สิ่งที่เขาปรารถนาก็จะเป็นจริง อ้ายจำเรียนขอบคุณฤๅษีแล้วรีบกลับบ้าน

เมื่อถึงบ้าน อ้ายจำเรียนก็รีบท่องคาถาและอธิษฐานขอให้ตนเองร่ำรวย ในไม่ช้าเขาก็กลายเป็นเศรษฐี มีเงินทองมากมายและเป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้าน

แต่แล้ววันหนึ่ง อ้ายจำเรียนก็เริ่มหลงระเริงในความร่ำรวย เขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายและไม่สนใจคนอื่นๆ รอบตัว ชาวบ้านที่เคยเคารพนับถือเขาก็เริ่มรังเกียจและดูถูกเหยียหยาม

อ้ายจำเรียนรู้สึกเสียใจมากที่ตนเองหลงระเริงในความร่ำรวยจนลืมตัว เขาจึงกลับไปหาฤๅษีและขอให้ฤๅษีช่วยถอนคำอธิษฐานของตน ฤๅษีเห็นใจอ้ายจำเรียน จึงถอนคำอธิษฐานให้และบอกว่า "จงจำไว้ว่าความร่ำรวยไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต สิ่งสำคัญที่สุดคือการมีจิตใจที่เมตตาและเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น"

อ้ายจำเรียนซาบซึ้งในคำสอนของฤๅษีมาก เขาตั้งใจที่จะใช้ชีวิตที่เหลือของตนเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นและทำความดี เขาใช้เงินของตนเองเพื่อสร้างโรงเรียนและโรงพยาบาล และช่วยเหลือผู้ยากไร้ ชาวบ้านต่างก็รักและเคารพนับถืออ้ายจำเรียนอีกครั้ง

และนับจากนั้นเป็นต้นมา อ้ายจำเรียนก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสงบสุข เขาเป็นที่รักและเคารพนับถือของทุกคนในหมู่บ้าน และเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับคนรุ่นหลัง และเป็นคนตั้งตนชอบด้วยธรรม ตั้งแต่บัดนั้นครับ

การตั้งตนชอบ

หมายถึงการดำเนินชีวิตอย่างมีเป้าหมาย ด้วยความถูกต้องและสุจริต อยู่ในสัมมาอาชีพ มีแผนการที่จะไปให้ถึงจุดหมายนั้นด้วยความไม่ประมาท มีการเตรียมพร้อม และมีความอดทนไม่ละทิ้งกลางคัน

มงคลที่7การเป็นพหูสูต

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนขอตั้งตนเป็นความเป็นพหูสูต

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่ออ้ายจำเรียน เขาเป็นคนขยันหมั่นเพียรและใฝ่หาความรู้เป็นอย่างมาก เขาเดินทางไปทั่วเพื่อเรียนรู้จากครูบาอาจารย์ต่างๆ และรวบรวมความรู้มากมายจนได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีความรู้มากที่สุดในแผ่นดิน

วันหนึ่ง อ้ายจำเรียนได้เดินทางไปยังเมืองหลวงและเข้าเฝ้าพระราชา พระราชาทรงทราบถึงความรู้ของอ้ายจำเรียนและทรงประทับใจมาก จึงทรงแต่งตั้งให้เขาเป็นที่ปรึกษาของพระองค์

อ้ายจำเรียนรับใช้พระราชาด้วยความซื่อสัตย์และทุ่มเท เขาใช้ความรู้ของตนช่วยแก้ปัญหาต่างๆ ให้กับพระราชาและประเทศชาติได้อย่างมากมาย ประชาชนจึงรักและเคารพเขามาก

ต่อมา อ้ายจำเรียนได้ขออนุญาตพระราชาให้ตั้งตนเป็นความเป็นพหูสูต พระราชาทรงอนุญาตและทรงพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้เขาสร้างสำนักเรียนขึ้นเพื่อถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้อื่น

อ้ายจำเรียนได้สร้างสำนักเรียนขึ้นและตั้งชื่อว่า "สำนักพหูสูต" สำนักเรียนแห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแผ่นดิน มีผู้คนมากมายเดินทางมาจากแดนไกลเพื่อมาเรียนรู้จากอ้ายจำเรียน

อ้ายจำเรียนได้ถ่ายทอดความรู้ให้กับลูกศิษย์อย่างไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย เขาเชื่อว่าความรู้เป็นสิ่งที่มีค่าและควรแบ่งปันให้กับผู้อื่น ลูกศิษย์ของอ้ายจำเรียนต่างก็มีความรู้ความสามารถและได้ออกไปรับใช้ประเทศชาติในด้านต่างๆ

อ้ายจำเรียนได้อุทิศชีวิตของตนให้กับการศึกษาและการถ่ายทอดความรู้ เขาเป็นที่เคารพนับถือของผู้คนทั้งแผ่นดิน และเป็นแบบอย่างของผู้ที่ใฝ่หาความรู้และความเป็นเลิศ

๗. ความเป็นพหูสูต

คือเป็นผู้ที่ฟังมาก เล่าเรียนมาก เป็นผู้รอบรู้ โดยมีลักษณะดังนี้คือ

๑.รู้ลึก คือการรู้ในสิ่งนั้นๆ เรื่องนั้นๆอย่างหมดจดทุกแง่ทุกมุม อย่างมีเหตุมีผล รู้ถึงสาเหตุจนเรียกว่าความชำนาญ

๒.รู้รอบ คือการรู้จักช่างสังเกตในสิ่งต่างๆ รอบตัว เช่นเหตุการณ์แวดล้อมเป็นต้น

๓.รู้กว้าง คือการรู้ในสิ่งใกล้เคียงกับเรื่องนั้นๆ ที่เกี่ยวข้องกัน สัมพันธ์กันเป็นต้น

๔.รู้ไกล คือการศึกษาถึงความเป็นไปได้ ผลในอนาคตเป็นต้น

ถ้าอยากจะเป็นพหูสูตก็ควรต้องมีคุณสมบัติดังว่านี้คือ

๑.ความตั้งใจฟัง ก็คือชอบฟัง ชอบอ่านหาความรู้ และค้นคว้าเป็นต้น

๒.ความตั้งใจจำ ก็คือรู้จักวิธีจำ โดยตั้งใจอ่านหรือฟังในสิ่งนั้นๆ และจับใจความให้ได้

๓.ความตั้งใจท่อง ก็คือท่องให้รู้โดยอัตโนมัติ ไม่ลืม ในสิ่งที่เป็นสาระสำคัญ

๔.ความตั้งใจพิจารณา ก็คือการรู้จักพิจารณา ตรึกตรองในสิ่งนั้นๆอย่างทะลุปรุโปร่ง

๕.ความเข้าใจในปัญหา ก็คือการรู้อย่างแจ่มแจ้งในปัญหาอย่างถ่องแท้ด้วยปัญญา

Q226

มงคลที่8การรอบรู้ศิลปะ

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนเป็นผู้รอบรู้ในศิลปะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กชายชื่อจำเรียน เขาเป็นเด็กที่ฉลาดและใฝ่รู้ แต่ยากจนมาก ครอบครัวของเขาไม่สามารถส่งเขาไปโรงเรียนได้

วันหนึ่ง ขณะที่จำเรียนกำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ เขาก็ได้ยินเสียงดนตรีอันไพเราะมาจากป่า เขาเดินตามเสียงนั้นไปจนพบกระท่อมหลังเล็กๆ ที่มีชายชราผมขาวนั่งเล่นพิณอยู่

จำเรียนขอให้ชายชราสอนเขาเล่นพิณ ชายชราตกลงและสอนจำเรียนจนเชี่ยวชาญ

หลังจากนั้น จำเรียนก็เดินไปทั่วหมู่บ้าน เล่นพิณและร้องเพลงเพื่อหาเลี้ยงชีพ เขาได้รับความนิยมอย่างมากจากชาวบ้านที่ชื่นชอบเสียงเพลงของเขา

วันหนึ่ง ขณะที่จำเรียนกำลังเล่นพิณอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงนกร้องเพลงที่ไพเราะมาก เขาจึงเดินตามเสียงนั้นไปจนพบชายชราอีกคนหนึ่งนั่งอยู่บนกิ่งไม้

จำเรียนขอให้ชายชราสอนเขาขับร้องเพลงนก ชายชราตกลงและสอนจำเรียนจนเชี่ยวชาญ

จำเรียนกลับไปที่หมู่บ้านและเริ่มขับร้องเพลงนก ชาวบ้านต่างพากันชื่นชมความสามารถของเขา

ชื่อเสียงของจำเรียนแพร่กระจายไปทั่วอาณาจักร ในที่สุด เขาก็ได้รับเชิญให้ไปแสดงต่อหน้ากษัตริย์

จำเรียนเล่นพิณและขับร้องเพลงนกต่อหน้ากษัตริย์และขุนนางทั้งหลาย ทุกคนต่างพากันประทับใจในความสามารถของเขา

กษัตริย์ทรงแต่งตั้งให้จำเรียนเป็นนักดนตรีประจำราชสำนัก จำเรียนใช้ความสามารถของเขาเพื่อสร้างความสุขให้กับผู้คนและเป็นผู้รอบรู้ในศิลปะ

๘. การรอบรู้ในศิลปะ

ศิลปะ คือสิ่งที่แสดงออกถึงความงดงาม และมีความสุนทรีย์ โดยลักษณะของมันมีดังนี้คือ

๑.มีความปราณีต

๒.ทำให้ของดูมีค่ามากขึ้น

๓.ทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์

๔.ไม่ทำให้เกิดกามกำเริบ

๕.ไม่ทำให้เกิดความพยาบาท

๖.ไม่ทำให้เกิดความเบียดเบียน

ถ้าท่านอยากเป็นคนมีศิลปะ ควรต้องฝึกให้มีคุณสมบัติเหล่านี้ไว้ในตัวคือ

๑.มีศรัทธาในความงดงามของสิ่งต่างๆ

๒.หมั่นสังเกตและพิจารณา

๓.มีความปราณีต อารมณ์ละเอียดอ่อน

๔.เป็นคนสุขุม มีความคิดสร้างสรรค์

Q227

มงคลที่9การมีวินัยที่ดี

นิทานเรื่องอ้ายจำเรียนเป็นผู้มีระเบียบวินัยที่ดี

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหนุ่มชื่ออ้ายจำเรียน เขาเป็นคนขี้เกียจและไม่เป็นระเบียบ เขามักจะลืมทำการบ้านและงานบ้านของเขา

วันหนึ่ง ครูของอ้ายจำเรียนได้มอบหมายให้เขาทำโครงการวิทยาศาสตร์ อ้ายจำเรียนลืมทำโครงการของเขาจนถึงคืนก่อนที่โครงการจะครบกำหนด เขาจึงรีบเร่งทำโครงการของเขาโดยไม่สนใจความเรียบร้อย

เมื่ออ้ายจำเรียนนำโครงการของเขาไปส่ง ครูของเขาไม่พอใจมากเพราะโครงการของเขาไม่เป็นระเบียบและเต็มไปด้วยข้อผิดพลาด ครูของเขาจึงให้คะแนนอ้ายจำเรียนต่ำมาก

อ้ายจำเรียนรู้สึกเสียใจมากที่เขาไม่เป็นระเบียบและขี้เกียจ เขาจึงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เขาเริ่มทำการบ้านและงานบ้านของเขาตรงเวลา และเขายังจัดห้องของเขาให้เป็นระเบียบอีกด้วย

หลังจากนั้นไม่นาน อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นคนที่มีระเบียบวินัยและขยันขันแข็ง เขามักจะได้คะแนนดีในวิชาต่างๆ และเขายังมีเพื่อนๆ มากมายอีกด้วย

อ้ายจำเรียนได้เรียนรู้ว่าการเป็นคนที่มีระเบียบวินัยและขยันขันแข็งนั้นเป็นสิ่งสำคัญมาก มันจะช่วยให้เขาประสบความสำเร็จในชีวิต

๙. มีวินัยที่ดี

วินัย ก็คือข้อกำหนด ข้อบังคับ กฏเกณฑ์เพื่อควบคุมให้มีความเป็นระเบียบนั่นเอง มีทั้งวินัยของสงฆ์และของคนทั่วไป สำหรับของสงฆ์นั้นมีทั้งหมด ๗ อย่างหรือเรียกว่า อนาคาริยวินัย ส่วนของบุคคลทั่วไปก็มี ๑๐ อย่าง คือการละเว้นจากอกุศลกรรม ๑๐ ประการ

อนาคาริยวินัยของพระมีดังนี้

๑.ปาฏิโมกขสังวร คือการอยู่ในศีลทั้งหมด ๒๒๗ ข้อ การผิดศีลข้อใดข้อหนึ่งก็ถือว่าต้องโทษแล้วแต่ความหนักเบา เรียงลำดับกันไปตั้งแต่ ขั้นปาราชิก สังฆาทิเสส ถุลลัจจัย ปาจิตตีย์ ปาฏิเทสนียะ ทุกกฏ ทุพภาสิต เป็นต้น (ความหมายของแต่ละคำมันต้องอธิบายเยอะ จะไม่กล่าวในที่นี้)

๒.อินทรียสังวร คือการสำรวมอายตนะทั้ง ๕ และกาย วาจา ใจ ให้อยู่กับร่องกับรอย โดยอย่าไปเพลิดเพลินติดกับสิ่งที่มาสัมผัสเหล่านั้น

๓.อาชีวปาริสุทธิสังวร คือการหาเลี้ยงชีพในทางที่ชอบ นั่นก็คือการออกบิณฑบาตร ไม่ได้เรียกร้อง เรี่ยไรหรือเที่ยวขอเงินชาวบ้านมาเพื่อความอุดมสมบูรณ์ของตัวเอง

๔.ปัจจยปัจจเวกขณะ คือการพิจารณาในสิ่งของทั้งหลายถึงคุณประโยชน์โดยเนื้อแท้ของสิ่งของเหล่านั้นอย่างแท้จริง โดยใช้เพื่อบริโภค เพื่อประโยชน์ ความอยู่รอด และความเป็นไปของชีวิตเท่านั้น

วินัยสำหรับฆราวาส หรือบุคคลทั่วไป เรียกว่าอาคาริยวินัย มีดังนี้ (อกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ)

๑.ไม่ฆ่าชีวิตคน หรือสัตว์ไม่ว่าน้อย ใหญ่

๒.ไม่ลักทรัพย์ ยักยอกเงิน สิ่งของมาเป็นของตัว

๓.ไม่ประพฤติผิดในกาม ผิดลูกผิดเมีย ข่มขืนกระทำชำเรา

๔.ไม่พูดโกหก หลอกลวงให้หลงเชื่อ หรือชวนเชื่อ

๕.ไม่พูดส่อเสียด นินทาว่าร้าย ยุยงให้คนแตกแยกกัน

๖.ไม่พูดจาหยาบคาย ให้เป็นที่แสลงหูคนอื่น

๗.ไม่พูดจาไร้สาระ หรือที่เรียกว่าพูดจาเพ้อเจ้อไม่มีสาระ เหตุผล หรือประโยชน์อันใด

๘.ไม่โลภอยากได้ของเขา คือมีความคิดอยากเอาของคนอื่นมาเป็นของเรา

๙.ไม่คิดร้าย ผูกใจเจ็บ แค้น ปองร้ายคนอื่น

๑๐.ไม่เห็นผิดเป็นชอบ เช่น เห็นว่าพ่อแม่ไม่มีความสำคัญ บุญหรือกรรมไม่มีจริงเป็นต้น

มงคลที่10กล่าววาจาเป็นสุภาษิต

นิทานเรื่องม้าไม่มีวาจาสุภาษิต

วันหนึ่ง ม้าศึกทรงเครื่องศึกเต็มยศ มีทั้งอานสวยและบังเหียนงามหรู ควบตะบึงเดินทางไปร่วมรบในศึกอันห่างไกล ม้าศึกบังเอิญเจอลาขนสัมภาระหนักอึ้งเต็มหลังเดินขวางทางอยู่ จึงไล่ว่า

"หลบไปเจ้าลา ! เจ้าช่างบังอาจมาขวางทางฉัน ไม่เห็นหรือว่าฉันรีบ" เจ้าลาเดินหลบเข้าข้างทางอย่างเจียมตัว

ต่อมา เจ้าลาพบกับม้าศึกตัวเดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้ม้าศึกไม่งามสง่าอีกต่อไป กลับอยู่ในสภาพซอมซ่อและเต็มไปด้วยบาดแผล ม้าศึกโดนปลดออกจากสนามรบ และถูกนำมาขายต่อให้กับพ่อค้า กลายเป็นม้าคอยลากเกวียนบรรทุกของแสนหนักอึ้ง เจ้าลาจึงร้องทักม้าศึกว่า

"เจ้าม้าศึก ! ทำไมถึงอยู่ในสภาพตกต่ำอย่างนี้ ความหยิ่งทะนงที่เคยมีหายไปไหนหมดล่ะ" เจ้าลายิ้มเยาะ ส่วนม้าศึกได้แต่ก้มหน้าเดินลากเกวียนต่อไปด้วยความอับอาย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

อย่าดูถูกผู้ที่ต่ำต้อยกว่า เพราะวันหนึ่งเราอาจตกต่ำได้เช่นกัน เป็นเพราะว่าม้าไม่วาจาสุภาษิตนั้นไง

๑๐.กล่าววาจาอันเป็นสุภาษิต

คำว่าวาจาอันเป็นสุภาษิตในที่นี้มิได้หมายถึงเพียงว่าต้องเป็นคำร้อยกรอง ร้อยแก้ว เป็นคำคมบาดใจมีความหมายลึกซึ้งเท่านั้น แต่รวมถึงคำพูดที่ดี มีประโยชน์ต่อผู้ฟัง ซึ่งสรุปว่าประกอบด้วยลักษณะดังนี้

๑.ต้องเป็นคำจริง คือข้อมูลที่ถูกต้อง มีหลักฐานอ้างอิงได้ ไม่ได้ปั้นแต่งขึ้นมาพูด

๒.ต้องเป็นคำสุภาพ คือพูดด้วยภาษาที่สุภาพ มีความไพเราะในถ้อยคำ ไม่มีคำหยาบโลน หรือคำด่า

๓.พูดแล้วมีประโยชน์ คือมีประโยชน์ต่อผู้ฟังถ้าหากนำแนวทางไปคิด หรือปฏิบัติในทางสร้างสรรค์

๔.พูดด้วยจิตที่มีเมตตา คือพูดด้วยจิตใจที่มีความปรารถนาดีต่อผู้ฟัง มีความจริงใจต่อผู้ฟัง

๕.พูดได้ถูกกาลเทศะ คือพูดในสถานที่เหมาะสม และในเวลาที่เหมาะสม โดยความเหมาะสมจะมีมากน้อยเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับเรื่องที่พูด

อ่านต่อมงคลที่11_15

สวัสดีครับเพื่อนๆอยากจะสนับสนุนนิทานและคำกลอนของอ้ายจำเรียน แต่งโดยใช้เอไอช่วยแต่งให้บางเรื่องอ่านจะขวิดจะขัด อ้ายจำเรียนต้องโทษด้วยนะครับ อยากให้กำลังเล็กๆน้อยๆด้วยการโอนเงินได้ที่

 พร้อมเพย์เบอร์👉0892718015

ทรูมันนี่วอเลทเบอร์👉0892718015

           นาย จำเรียน จันทร์รักษา

          ขอบคุณมากครับ

สุดท้ายนี้อ้ายจำเรียนไม่มีอะไรให้นอกจากอวยพรให้

อ้ายจำเรียนขอให้น้องๆคนที่ใจดีกับอ้ายจำเรียนและใจดีมีความแมตตาต่อผู้อื่นทุกคนสุขสันต์ทุกวันไม่เจ็บไม่ป่วย ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ ขอให้พระคุ้มครองคุณและครอบครัว ขอให้สุขสมหวังในทุกสิ่งที่ปรารถนา ขอให้การเรียนการงานการซื้อขายและธุรกิจ ราบรื่นสดใสปราศจากอุปสรรคทั้งปวง ขอให้สวยหล่อกันทุกคน ขอให้มีความสุขในการตอกกับแฟนราบรื่น จนถึงสวรรค์วิมานกันทุกคนนะครับ