นิทานเรื่องหัวหน้าห้องชั้นเรียน

นิทานเรื่องหัวหน้าห้องตอนการเล่นเกมส์

ในห้องเรียนแห่งหนึ่ง มีหัวหน้าห้องผู้เคร่งครัดและต่อต้านการเล่นเกมส์ในทางที่ไม่ดีของวัยเรียน นามว่า "อ้ายจำเรียน"

อ้ายจำเรียนเป็นเด็กเรียนดี เอาการเอางาน และไม่ชอบเห็นเพื่อนๆ เล่นเกมส์ในเวลาเรียน เธอเชื่อว่าการเล่นเกมส์มากเกินไปจะทำให้เสียเวลาเรียนและส่งผลเสียต่อผลการเรียน

วันหนึ่ง ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยในห้องเรียน เธอสังเกตเห็นกลุ่มนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นเกมส์บนโทรศัพท์มือถือ เธอเดินเข้าไปหาและตักเตือนพวกเขา

"พวกเธอรู้ไหมว่าการเล่นเกมส์ในเวลาเรียนเป็นเรื่องที่ไม่ดี" อ้ายจำเรียนกล่าว "มันจะทำให้พวกเธอเสียสมาธิและไม่สามารถจดจ่อกับบทเรียนได้"

นักเรียนในกลุ่มมองหน้ากันและหัวเราะคิกคัก "ก็แค่นิดหน่อยเอง" หนึ่งในนั้นกล่าว "ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"ไม่เห็นเป็นไรได้ยังไง" อ้ายจำเรียนโต้กลับ "พวกเธอรู้ไหมว่าการเล่นเกมส์มากเกินไปจะทำให้สมองเสื่อมได้"

นักเรียนในกลุ่มยังคงไม่เชื่อ พวกเขาคิดว่าอ้ายจำเรียนแค่พูดเกินจริงไปเท่านั้น

เพื่อพิสูจน์คำพูดของตนเอง อ้ายจำเรียนจึงตัดสินใจทำการทดลอง เธอแบ่งนักเรียนในห้องออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งให้เล่นเกมส์บนโทรศัพท์มือถือเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงทุกวัน ส่วนอีกกลุ่มให้ทำกิจกรรมอื่นๆ เช่น อ่านหนังสือหรือวาดรูป

หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน อ้ายจำเรียนก็ทำการทดสอบความจำและสมาธิของนักเรียนทั้งสองกลุ่ม ผลปรากฏว่ากลุ่มที่เล่นเกมส์มีคะแนนความจำและสมาธิที่ต่ำกว่ากลุ่มที่ทำกิจกรรมอื่นๆ อย่างมีนัยสำคัญ

นักเรียนในกลุ่มที่เล่นเกมส์จึงได้รู้ว่าคำพูดของอ้ายจำเรียนเป็นความจริง พวกเขาเลิกเล่นเกมส์ในเวลาเรียนและหันมาสนใจการเรียนมากขึ้น

ตั้งแต่นั้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นที่เคารพนับถือของเพื่อนๆ ในห้องเรียน เธอเป็นตัวอย่างของการต่อต้านการเล่นเกมส์ในทางที่ไม่ดีของวัยเรียน และเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนๆ มุ่งมั่นกับการเรียนมากขึ้น

-----

Q115

นิทานเรื่องหัวหน้าห้องตอนการใช้กำลัง

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กหนุ่มชื่ออ้ายจำเรียน เขาเป็นเด็กที่ฉลาดและมีจิตใจดี อ้ายจำเรียนได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องเรียน เนื่องจากความสามารถและความเป็นผู้นำของเขา

วันหนึ่ง ขณะที่อ้ายจำเรียนกำลังเดินกลับบ้านจากโรงเรียน เขาเห็นกลุ่มวัยรุ่นกำลังรุมทำร้ายเด็กชายคนหนึ่ง อ้ายจำเรียนรู้สึกรังเกียจความรุนแรง เขาจึงเข้าไปห้ามปรามกลุ่มวัยรุ่นเหล่านั้น

"หยุดเดี๋ยวนี้!" อ้ายจำเรียนตะโกน "การใช้ความรุนแรงไม่ใช่หนทางแก้ปัญหา"

กลุ่มวัยรุ่นหัวเราะเยาะอ้ายจำเรียน "แกจะทำอะไรได้ล่ะ เด็กน้อย" หัวหน้ากลุ่มวัยรุ่นกล่าว

"ฉันอาจจะตัวเล็ก แต่ฉันมีหัวใจที่กล้าหาญ" อ้ายจำเรียนตอบ "และฉันจะไม่ยอมให้พวกคุณทำร้ายเด็กคนนี้"

กลุ่มวัยรุ่นโกรธมาก พวกเขาเข้ามาหาอ้ายจำเรียน แต่เขาก็ไม่ยอมถอย เขาต่อสู้เพื่อปกป้องเด็กชายคนนั้นอย่างกล้าหาญ

ในที่สุด กลุ่มวัยรุ่นก็ยอมแพ้และวิ่งหนีไป อ้ายจำเรียนช่วยเด็กชายคนนั้นได้สำเร็จ เด็กชายขอบคุณอ้ายจำเรียนสำหรับความกล้าหาญของเขา

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นที่รู้จักในหมู่วัยรุ่นว่าเป็นผู้ต่อต้านการใช้ความรุนแรง เขาจัดตั้งกลุ่มเพื่อส่งเสริมสันติภาพและความสามัคคีในหมู่วัยรุ่น กลุ่มของเขาประสบความสำเร็จอย่างมาก และในไม่ช้า หมู่บ้านก็กลายเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและสงบสุขสำหรับทุกคน

-----

Q114

นิทานเรื่องหัวหน้าห้องตอนเพื่อนเสพยาบ้า

ในห้วงเวลาที่กระแสการต่อต้านสารเสพติดกำลังแผ่ขยายไปทั่วทุกหนแห่ง โรงเรียนบ้านหนองน้ำใสก็ได้จัดกิจกรรมรณรงค์ต่อต้านยาบ้าขึ้นอย่างคึกคัก

เหล่าคุณครูต่างก็ลงแรงกันอย่างเต็มที่เพื่อให้กิจกรรมนี้บรรลุเป้าหมายที่วางไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณครูประจำชั้น ป.5 อย่างครูสมศรี ที่ได้มอบหมายให้นักเรียนในชั้นเรียนของตนจัดทำโครงการรณรงค์ต่อต้านยาบ้าขึ้นมา

บรรดานักเรียนต่างก็ขะมักเขม้นในการคิดหาแนวทางที่จะนำเสนอโครงการของตนเองให้โดดเด่นและน่าสนใจที่สุด ท่ามกลางความคิดเห็นที่หลากหลายนั้น มีนักเรียนคนหนึ่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษ นั่นก็คือ อ้ายจำเรียน หัวหน้าห้องผู้มีไหวพริบและความคิดสร้างสรรค์

อ้ายจำเรียนเสนอโครงการที่จะจัดทำละครสั้นขึ้นมาเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวอันตรายของยาบ้าให้เพื่อนๆ ได้รับรู้ โดยเขาจะรับบทเป็นตัวเอกของเรื่องที่ชื่อ "อ้ายคำ" เด็กหนุ่มผู้หลงผิดเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาบ้าจนชีวิตพังพินาศ

โครงการของอ้ายจำเรียนได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากเพื่อนๆ ในชั้นเรียน ทุกคนต่างก็ช่วยกันคิดบทละครและฝึกซ้อมอย่างเต็มที่ เพื่อให้การแสดงออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด

ในวันจัดกิจกรรมรณรงค์ต่อต้านยาบ้า ละครสั้นของอ้ายจำเรียนก็ได้รับความสนใจจากผู้ชมเป็นอย่างมาก การแสดงที่สมจริงและทรงพลังของเขาสามารถถ่ายทอดความน่ากลัวของยาบ้าได้อย่างชัดเจน จนผู้ชมหลายคนถึงกับน้ำตาซึม

หลังจากการแสดงจบลง อ้ายจำเรียนก็ได้รับเสียงปรบมืออย่างกึกก้องจากผู้ชมทุกคน เขาภูมิใจเป็นอย่างมากที่สามารถใช้ความสามารถของตนเองในการช่วยรณรงค์ต่อต้านยาบ้าได้สำเร็จ

นับจากวันนั้นเป็นต้นมา อ้ายจำเรียนก็กลายเป็นที่รู้จักในฐานะหัวหน้าห้องผู้กล้าหาญและมีความรับผิดชอบ เขาเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเพื่อนๆ ในการต่อต้านยาบ้าและใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า

-----

Q112

นิทานเรื่องหัวหน้าห้องตอนขับไล่ครู

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง มีเด็กนักเรียนชายชื่ออ้ายจำเรียน เป็นเด็กที่เรียนเก่งและมีจิตใจดี อ้ายจำเรียนเป็นหัวหน้าห้องชั้นเรียน และเป็นที่รักของเพื่อนๆ และครูบาอาจารย์ทุกคน

วันหนึ่ง มีครูคนใหม่ชื่อครูใจร้าย เข้ามาสอนในชั้นเรียนของอ้ายจำเรียน ครูใจร้ายเป็นคนดุและชอบลงโทษนักเรียนอย่างรุนแรง นักเรียนทุกคนกลัวครูใจร้ายมาก

อ้ายจำเรียนเห็นว่าครูใจร้ายไม่เหมาะสมที่จะเป็นครู จึงตัดสินใจที่จะขับไล่ครูใจร้ายออกจากโรงเรียน อ้ายจำเรียนไปหาผู้อำนวยการโรงเรียนและเล่าเรื่องราวของครูใจร้ายให้ฟัง

ผู้อำนวยการโรงเรียนตกใจมากที่ได้ยินเรื่องนี้ จึงเรียกครูใจร้ายมาสอบถาม ครูใจร้ายยอมรับว่าตนเองลงโทษนักเรียนอย่างรุนแรงจริง ผู้อำนวยการโรงเรียนจึงตัดสินใจไล่ครูใจร้ายออกจากโรงเรียน

นักเรียนทุกคนดีใจมากที่ครูใจร้ายถูกไล่ออกจากโรงเรียน อ้ายจำเรียนได้รับการยกย่องจากเพื่อนๆ และครูบาอาจารย์ทุกคนว่าเป็นเด็กที่กล้าหาญและมีจิตใจดี

ตั้งแต่นั้นมา โรงเรียนก็มีบรรยากาศที่ดีขึ้น นักเรียนทุกคนมีความสุขที่ได้เรียนหนังสือในโรงเรียนที่มีครูที่ดีและมีหัวหน้าห้องชั้นเรียนที่เป็นแบบอย่างที่ดี

-----

Q111

นิทานเรื่องหัวหน้าห้องตอนต่อสู้กับคนร้าย

ในห้องเรียนอันเงียบสงบของโรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่ง อ้ายและอ้ายจำเรียน สองหัวหน้าห้องที่เก่งกาจที่สุด ได้เผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด

ขณะที่นักเรียนกำลังจดจ่ออยู่กับบทเรียน เสียงกระจกแตกดังก้องไปทั่วห้องเรียน ประตูถูกกระแทกเปิดอย่างแรง และกลุ่มคนร้ายสวมหน้ากากก็กรูเข้ามาในห้อง

ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที นักเรียนกรีดร้องและวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง อ้ายและอ้ายจำเรียนมองหน้ากันด้วยความตกใจ แต่แทนที่จะหนี พวกเขากลับยืนหยัดอย่างกล้าหาญ

"เราต้องปกป้องเพื่อนๆ ของเรา" อ้ายกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

อ้ายจำเรียนพยักหน้าเห็นด้วย "เราจะไม่ยอมให้พวกมันทำร้ายใคร"

อ้ายคว้าไม้บรรทัดในมือขณะที่จำเรียนคว้าเก้าอี้ พวกเขารีบวิ่งเข้าหาคนร้าย

การต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้น อ้ายใช้ไม้บรรทัดฟาดฟันคนร้ายอย่างแม่นยำ ขณะที่อ้ายจำเรียนใช้เก้าอี้กระแทกหัวของพวกมัน คนร้ายเริ่มเสียเปรียบและถอยหนีไป

อ้ายและอ้ายจำเรียนไล่ตามคนร้ายไปจนถึงหน้าโรงเรียน คนร้ายพยายามจะหลบหนี แต่พวกเขาก็ถูกตำรวจที่ได้รับแจ้งเหตุมาจับกุมตัวได้

ห้องเรียนกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง นักเรียนต่างปรบมือและเชียร์อ้ายและอ้ายจำเรียนที่เป็นวีรบุรุษของพวกเขา

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อ้ายและจำเรียนก็กลายเป็นตำนานฮีโร่ในโรงเรียน พวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหัวหน้าห้องที่กล้าหาญและเสียสละ และเรื่องราวของพวกเขาก็ถูกเล่าขานสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน

-----

Q110

สวัสดีครับท่านผู้อ่านและFCอ้ายจำเรียนตอกสดๆที่น่ารักทุกคนอ่านนิทานแล้วอยากสนับสนุนนิทานของอ้ายจำเรียนแต่งนิทานด้วยAI เพื่อเป็นกำลังใจและเป็นค่าAI จะทะยอยลงวันละ3-4เรื่องสนับสนุนด้วยการโอนเงินตามช่องทางนี้นะครับแล้วแต่จะให้นะครับ อย่าโอนมาเยอะโอนมาแค่1-100บาทพอ ครับแต่โอนเป็นประจำโอนมาบ่อยๆนะครับ อยากแนะนำนิทานแนวไหน ขอคำติชมด้วยนะครับพิมบอกทางไลน์มานะคับหรือจะคอมเม้นท์มาในโพสนี้ก็ได้ครับ

ช่องทางการโอนเงิน👇

โทร/พร้อมเพย์/ทรูมันนี่วอเลทเบอร์👉 0892718015

ชื่อนาย จำเรียน จันทร์รักษา

ทักแชทไลน์กดค้างไว้จนกว่าจะขึ้นรูปไลน์👇กดที่รูปไลน์เลยครับ👇🏽

https://line.me/ti/p/cGDqLx_Lhe

นิทานเรื่องหัวหน้าห้องตอน